Claude BARSOTTI

" S'es enanada en paradis , puplar leis estèlas au fond dau firmament" coma disia V Gelu
Sincères condoléances

Chanson de 1870, citée dans "tèxtes occitans de la Comuna de Marselha", de Glaudi: La Republicana
"An plantat l'aubre / Qu'avian tant desirat / Lo drapèu rogi /
Lo tendrem arrosat / L'arrosarem de flors / De totei lei colors ..."

A partit lo Glaudí, ambe tot son saber, mai l'aguesse fach partejar ambe generositat. Ara es lo tèmps de la pena per tu Eliana, e per seis enfants.
Pensam subretot a Vivian e a sa granda sensibilitat.
Nostrei pensadas atristadas.
Regina e Alan

A Glaudi, l'amic qu'èra pas solet sus lo camin. La locha contúnia fidèla sus nòstrei traças.

Planhi lo dòu. Glaudi Barsòtti èra un grand mèstre de la cultura occitana: progressista, umanista e clarvesent. Son òbra esclairarà lei generacions futuras.

L’Ostau dau País Marselhés planhe lo dòu de Glaudi Barsòtti a sa familha e sei pròches.
Fuguèt a l’origina de tant de creacions artisticas.
Lòngamai a son òbra e sei publicacions ! Farem nòstre pron per lei faire conóisser.
Serem totjorn reconeissent dau trabalh que faguèt amb nautrei. De còr e d’òc

Claude tu resteras pour moi un homme érudit au sens de l'humour malicieux,
apprécié lors de nos moments partagés à Gréoux, qu'il s'agisse de nos rencontres avec les amis ou de balades au bord du verdon. Tes qualités et ton esprit resteront gravés dans ma mémoire.
Eliane, ma cousine, je pense bien à toi et te témoigne toute mon affection en te souhaitant du courage, car je sais qu'il n'est pas facile de perdre un compagnon.
Sincères condoléances à la famille.

Saludi ambe tot plen de lanha, un grand esmai e fòrça tendrum la memòria de nòstre car Glaudi Barsòtti, pecaire, que nos laissa après tant de patiment e de tuerts dins lei montadavalas de sa vida. De còps, una vidassa que l'agantava au galet e pasmens que ne'n gisclèt fin finala un enanar tant ric per la fòrça de l'esper, de la recèrca, de la militança e dau travalh.

Tre mei quintge ans, m'a fòrça impressionat a bèus uelhs vesènts per son utopia concrèta, sa vòia, son esperança inagotabla de comunista e sa creativitat de tria. Es un dei militants occitanistas de Provença qu'ai crosats que m'a lo plus marcat tre -La tèrra deis autres- e a travers de toei sei pajas Mesclum de La Marseillaise emai seis estudis, sei romans qu'an seguit a de rèng sensa oblidar son bestiàri. Mi faguèt pena quora mi diguèt a Greùs l'a quauquei mesadas que la fònt de l'escriure èra aturada.

Un dei promiers libres sieus qu'ai legit, mi rementi, èra aquest librilhon verd que recampava de cançons marselhesas de trobaires reguèrgues, un bofe obrier e anarquista. Granda descuberta, subrebèu camin vers l'autò-conoissença.

Saludi perèu sa remirabla onestetat intelectuala, sa morala requista entre lo monde dei militants politics. Glaudi èra un òme a despart a rapòrt de sa capacitat a regardar l'enanar dei cauvas ambe un judici estonant. Eticament, èra un èime de tria e -Un papier sens importancia- nos dona tot l'ample de sa capacitat de faire la part dau fuec. Son testimoniatgi d'enfant de la Bèla de Mai m'a fach lum a prepaus de sei fondamentas obrièras e ideòlogicas, l'èime libertari l'i radava.

Pensi a l'entrèva que faguèri au sieu amé lo paure Joan-Pèire Belmon e a toei sei respònsas d'una flama sinceritat coma a rapòrt de ce qu'escriguèt dins la Bugada vers 1978 d'un biais un pauc maniquean a prepaus de la collaboracien e dau Felibritge.

Sa despartida es una immensa pèrda per l'occitanisma marselhés bota nos laissa per chabença una òbra tant abondosa, qu'a dorbit tant de camins qu'es a nosautrei ara d'esperlongar l'obratgi sieu dins aquesta marrida passa per l'Occident ame tot ce que nos amenaça.

Es totjorn estat aquita per faire avançar la Causa per sei recèrcas, sei romans, a la produccien de l'emissien Vaqui e tanbèn quand nos a acompanhat de son sosten financier, bèu paratgi, quand aviam mandat lo lec de l'Ostau dau païs marselhés a la fin deis annadas 90.
Defunta mentre que barrutli lunh de Marselha donc porrai pas mi recampar per un radier adieu davans la lausa o l'urna.

Lo fach d'aguer pres un pauc de temps per distribuir toei sei libres a sa demanda m'abauca un pauc : aquest travalh realizat ame Eliana èra mai que necite, de necessitat suprèma.
Legirem mai e nos endrudirem de son òbra romanesca que Glaudi si regalava d'escriure en occitan en artista vertadier e l'encaminament de son estèc n'es la bèla pròba dau premier libre fin qu'a l'istòria dau capitani de la Republica.

Era estat format au Calenc de Marselha dins la draia de Jòrdi Rebol e de sei companhs. A nosautrei ara, de non rompre aquesta cadena umana de generacien en generacien, aquela dei militants, dei cercaires, deis escrivèires d'òc, iniciada de Folquet de Marselha (maugrat qu'aga virat casaca) a l'Edat Mejana fin qu'a n'aquelei que contunhon ribonh ribanha ara en passant per lei Victor Gelu, Bellaud de segur e d'autors remirables perèu coma Valèri Bernard que se ne'n parla pas pron.
De còr e d'òc mi clini.